Το λογοτεχνικό έργο του Νίκου Φαρούπου το ήξερα κυρίως μέσω των ιστορικών του μυθιστορημάτων —«Ο Δήμιος» (1998), «Εφιάλτης: Η Απολογία» (2017) και «444 π.Χ. Ο Θάνατος της Εταίρας Κλεψύδρας» (2023)—, τώρα τον γνώρισα όμως και ως συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών.
Για το βιβλίο «Και οι καλοί… σκοτώνουν» (Κέδρος, 2026, 200 σ.) ο λόγος, μια συλλογή 11 αστυνομικών ιστοριών. Κάθε ιστορία είναι σύντομη (περίπου 20 σελίδες κατά μ.ο.) και καταπιάνεται με ένα έγκλημα ή… «έγκλημα» που διαπράττεται από ανθρώπους υπεράνω πάσης υποψίας. Η δομή και το ύφος απέχουν παρασάγγας και από τη σκανδιναβική τεχνοτροπία που καταδυναστεύει το είδος και από την πεπατημένη της Άγκαθα Κρίστι (ίσως τη εξαιρέσει της πρώτης ιστορίας, «Ένα Χέρι Βοηθείας», που είναι πολύ κοντά σε ένα κλασικό whodunit και που θα έχρηζε μεγαλύτερης ανάπτυξης). Οι ιστορίες του Φαρούπου βρίσκονται πιο κοντά σε αυτές του Αντρέα Καμιλλέρι, τουλάχιστον όσον αφορά τη λιτότητα και τις γενναίες δόσεις χιούμορ, όμως πατάνε γερά στην ελληνική πραγματικότητα, τόσο στη σύγχρονη όσο και σε εκείνη προηγούμενων δεκαετιών. Οι αναγκαίες για το είδος ανατροπές είναι πανταχού παρούσες, η πρωτοπρόσωπη αφήγηση δίνει ζωντάνια και ένταση, ενώ δεν λείπουν και οι συναισθηματικά βαριές στιγμές. Αγαπημένες μου ιστορίες: «Όταν ο Γιώργης… ξεπάστρεψε τον Δράκο» (ελληνική επαρχία και μαφία), «Κυψέλη» (απιστούντες σύζυγοι, αμαρτωλή… γκαρσονιέρα και… ξυλοδαρμοί) και «Ο καλύτερος κερδίζει» (παρέα φοιτητών στο Λονδίνο και… περίεργος καθηγητής).
Το βιβλίο «Και οι καλοί… σκοτώνουν» είναι λοιπόν μια ιδανική επιλογή για ένα ευχάριστο απόγευμα, για όποιον θέλει αστυνομικές ιστορίες α λα… ελληνικά. Ευχαριστώ τις Εκδόσεις Κέδρος για την προμήθεια του βιβλίου.