Ακούμε κατά καιρούς, ειδικά σε περιόδους πολιτικής όξυνσης ή αναψηλάφησης περιστατικών της ιστορίας μας, ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε την… μοναδική κατάρα σε όλη την υφήλιο να αλληλοφαγωνόμαστε και να αλληλοσκοτωνόμαστε με συνεχείς εμφυλίους πολέμους. Λένε μάλιστα πως αυτό είναι και στο… DNA μας.
Είναι όμως πράγματι έτσι;
του συντάκτη μας, Αντώνη Αντωνιάδη Πιθανόν όλοι έχετε ακούσει για την «ιστορία» περί της ναζιστικής βάσης που υπήρχε δήθεν στην Ανταρκτική κι όπου εκεί κατέφυγαν μεγάλοι αξιωματούχοι Γερμανοί, μα πάνω απ’… Περισσότερα »Βάση 211: Ο μύθος της ναζιστικής Ανταρκτικής
Ένα από τα κεντρικά πρόσωπα -αν όχι το κεντρικότερο- της Ελληνικής Επανάστασης ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Με τον τρόπο που σχεδίασε τις μάχες του μου θυμίζει ξεκάθαρα τους αρχαίους Έλληνες στρατηγούς, οι οποίοι σε κάθε πόλεμο είτε με ξένους αντιπάλους είτε εναντίον άλλων Ελλήνων, εκμεταλλεύονταν στο έπακρο τις -συνήθως λιγοστές- δυνατότητες που είχαν. Ο Κολοκοτρώνης, χωρίς τυπική στρατιωτική εκπαίδευση δυτικού τύπου, αλλά με βαθιά βιωματική γνώση του πολέμου της κλεφτουριάς και των συγκρούσεων στην Πελοπόννησο, ανέπτυξε ένα είδος «ασύμμετρης στρατηγικής» που αποδείχθηκε καθοριστικό για την επιβίωση και τελικά την επιτυχία της Επανάστασης.
Μεγάλη συζήτηση γίνεται και φέτος, όπως και κάθε Μάρτιο, αλλά και λόγω της πρόσφατης σχετικής ταινίας, για το αν γνώριζε ο Καποδίστριας ότι θα δολοφονηθεί την 27η Σεπτεμβρίου 1831 έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο από τον Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη.
του συνεργάτη μας, Νίκου Φαρούπου Ο Ρενώ ντε Σατιγιόν ήταν ιππότης της Δεύτερης Σταυροφορίας (1147-1149) και παρέμεινε στους Αγίους Τόπους και μετά την καταστροφική της κατάληξη. Από το 1153 ήταν… Περισσότερα »Ρενώ ντε Σατιγιόν: ο πιο σιχαμερός Σταυροφόρος;
238 μ.Χ.: αιματοκύλισμα στην Ρώμη από σκληρό εμφύλιο μεταξύ της Πραιτωριανής Φρουράς και των πολιτών.
Το 2011, μου ήρθε η ιδέα να ασχοληθώ πιο επισταμένα με τον εν λόγω πόλεμο, γράφοντας ένα μυθιστόρημα, την Ελένη της Αιτωλίας (2025), το οποίο θα αναδείκνυε τον ρόλο των Ελληνίδων στο νικηφόρο αποτέλεσμα. Ενώ ξαναερευνούσα τα αρχαία κείμενα, ξεχώριζα διάφορα στοιχεία και συνδύαζα σκόρπιες και θολές πληροφορίες, την ίδια ακριβώς περίοδο κυκλοφορούσαν ευρέως διάφορες ευφάνταστες θεωρίες για τη κρίσιμη μάχη του πολέμου, που έγινε στους Δελφούς.
Πιστεύατε ότι η «πατέντα» του πελατειακού κράτους εφευρέθηκε από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, την ΕΡΕ, τον Ελευθέριο Βενιζέλο, τον Όθωνα, την περίοδο του Βυζαντίου ή της Τουρκοκρατίας; Θα σας στενοχωρήσω…
Η Αναγέννηση ξεκίνησε από τις πόλεις της Βόρειας Ιταλίας, κατά το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα. Κατά μία άποψη, οι γνώσεις και η κλασική παιδεία των Ελλήνων λογίων του Βυζαντίου υπήρξαν καθοριστικές, τόσο για την εμφάνιση, όσο και για την εξέλιξή της. Μάλιστα, ο Γάλλος ιστορικός Ph. de Commines (1447-1511), υποστήριξε ότι χωρίς την κατάλυση του Βυζαντίου, η Αναγέννηση δεν θα μπορούσε να συντελεστεί. Αντίθετα, υπάρχουν άλλοι που αμφισβητούν την προσφορά των βυζαντινών λογίων, όπως ο Ελβετός ιστορικός C. J. Burckhardt (1818-1897), που αναζητά τα αίτια της Αναγέννησης στην αναβίωση των ιταλικών πόλεων-κρατών και στη στροφή προς νέα πολιτισμικά πρότυπα, αποδίδοντας δευτερεύοντα ρόλο στη μελέτη της αρχαιότητας.
Το νέο του ιστορικό μυθιστόρημα «Η Ελένη της Αιτωλίας» και ο κόσμος της αρχαίας Ελλάδας.