του συνεργάτη μας, Αντώνη Αντωνιάδη
Όσοι έχετε παρακολουθήσει τις ταινίες του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών αδιαμφισβήτητα σας έμεινε αλησμόνητο το στοιχείο του μαχητικού ανταγωνισμού μεταξύ του Γκίμλι και του Λέγκολας, όπου μετρούσανε πόσα Ορκ σκότωνε ο καθένας, σε μια αναμεταξύ τους φιλική αναμέτρηση-διάκριση των πολεμικών τους ικανοτήτων. Ανάλογοι ανταγωνισμοί μεταξύ συμπολεμιστών δεν είναι σπάνιοι και έχουν καταγραφεί στις περισσότερες μάχες γενικώς, ωστόσο θα ήθελα να αναφερθώ σε δυο χαρακτηριστικά ανταγωνιστικά δίδυμα από την ελληνική Ιστορία.
Το πρώτο μας ζευγάρι, δηλαδή ένα παρόμοιο δίδυμο γενναίων ανδρών, αναφέρεται από τον Ηρόδοτο στο βιβλίο Θάλεια. Ήταν δυο Σπαρτιάτες που έλαβαν μέρος στην εκστρατεία κατά της Σάμου, όταν ήταν τύραννος ο Πολυκράτης. Οι δυσαρεστημένοι από τη διοίκηση του Πολυκράτη Σαμιώτες ζήτησαν τη βοήθεια των Σπαρτιατών ώστε να καταλύσουν την τυραννία και οι Σπαρτιάτες που εκείνον τον καιρό, όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, φημίζονταν για το μίσος τους προς τους τύραννους, έσπευσαν να βοηθήσουν. Ετοίμασαν στρατό και καράβια κι έπλευσαν στο νησί.
Ο Πολυκράτης όμως, είχε μάθει για τον ερχομό τους και προετοίμασε την άμυνα της πόλης. Έτσι στη μάχη που ακολούθησε οι Σπαρτιάτες δεν κατάφεραν να μπουν στην πόλη… εκτός από δυο. Ο Αρχίας και ο Λυκώπης, πολεμώντας μαζί, κατάφεραν να τρέψουν σε φυγή τους αντιπάλους τους και μαζί τους μπήκαν στην πόλη. Εκεί, στα στενά, ακολούθησε μια σφοδρή μάχη, αφού οι Σαμιώτες του Πολυκράτη ήταν πολλαπλάσιοι, με αποτέλεσμα οι δυο άνδρες τελικά να σκοτωθούν δεχόμενοι πολλαπλά χτυπήματα. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι εάν ακολουθούσαν κι άλλοι Σπαρτιάτες η πόλη θα έπεφτε. Αργότερα, όταν η Σάμος ελευθερώθηκε από την τυραννία του Πολυκράτη, οι Σαμιώτες τίμησαν τους δυο γενναίους με δημόσια κηδεία.
Το πιο ενδεικτικό παράδειγμα όμως, ανταγωνισμού των Ελλήνων πολεμιστών παρουσιάζεται στο βιβλίο του Αρριανού για τον Αλέξανδρο. Το περιστατικό που αναφέρεται στο βιβλίο συνέβη τον πρώτο καιρό της εκστρατείας, μετά τη μάχη του Γρανικού και την απελευθέρωση των ιωνικών πόλεων της Μικρά Ασίας. Βρισκόμαστε στην Αλικαρνασσό. Ο περσικός στρατός έχει οχυρωθεί στην πόλη, στην οποία βρίσκεται και ο Μέμνων ο Ρόδιος, ο οποίος προετοίμασε όλα όσα ήταν απαραίτητα για μια πολύχρονη πολιορκία. Ο Ρόδιος στρατηγός ευελπιστούσε ότι κατά το διάστημα της πολιορκίας θα έφταναν οι ενισχύσεις που περίμενε και με τις οποίες θα κατευθυνόταν στην Ελλάδα, ώστε να αναγκάσει τον Μακεδόνα βασιλιά να αφήσει την Μικρά Ασία για να προστατεύσει την πατρίδα και τους συμμάχους του.
Ο Αλέξανδρος δεν γνώριζε τα σχέδια του αντιπάλου του και στρατοπέδευσε έξω από την Αλικαρνασσό, προετοιμάζοντας την πολιορκία. Η πρώτη επίθεση των Ελλήνων ήταν σφοδρή, αλλά οι υπερασπιστές της πόλης κατάφεραν να την αντιμετωπίσουν.
Ο Αλέξανδρος επειδή βιαζόταν να προχωρήσει, στράφηκε προς άλλες πόλεις της περιοχής, αλλά άφησε ένα μέρος του στρατού του για την κύκλωση της Αλικαρνασσού. Ένα βράδυ λοιπόν, μετά από μερικές μέρες, που όλοι κάθονταν στις σκηνές τους για να ξεκουραστούν, δύο νεαροί, των οποίων τα ονόματα δεν αναφέρονται, έπιναν μέσα στο δικό τους αντίσκηνο και συζητούσαν για τα πολεμικά τους κατορθώματα. Τόσο ο Αρριανός όσο και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρουν ότι το κρασί τους ζάλισε και η συζήτησή τους μεταβλήθηκε, όπως γίνεται συνήθως με τους μεθυσμένους, σε λογομαχία, αφού ο καθένας υπερέβαλε στα λόγια για τις ικανότητες και τα ανδραγαθήματά του. Ο καβγάς που ξέσπασε οφειλόταν στο ζήτημα ποιος από τους δυο είχε σκοτώσει περισσότερους εχθρούς και ποιος από τους δυο ήταν ο πιο γενναίος. Με τα πολλά, μάλλον δεν χρειάστηκαν και πολλά λόγια, οι δυο νεαροί αρπάζουν τα όπλα τους και μόνοι τους κατευθύνονται έξω από τα τείχη της Αλικαρνασσού –ο Αρριανός γράφει ότι τους έπιασε το φιλότιμο. Οι Έλληνες που είδαν τους δυο συμπολεμιστές τους να οδεύουν απροστάτευτοι προς τα τείχη προσπάθησαν να τους σταματήσουν, αλλά εκείνοι δεν άκουγαν κανέναν και συνέχισαν ακάθεκτοι. Τελικά έφτασαν κάτω από τα τείχη και, φωνάζοντας και βρίζοντας, προκάλεσαν τους Πέρσες να βγουν να τους αντιμετωπίσουν.
Κάποιοι Πέρσες φιλοτιμούνται και δέχονται την πρόκληση. Άλλωστε οι αντίπαλοι ήταν μονάχα δυο. Ανοίγουν λοιπόν, την πύλη και βγαίνουν υπεροπτικά να αντιμετωπίσουν τους δυο μεθυσμένους νεαρούς. Εκείνοι αμέσως ακροβολίζονται και σκοτώνουν τους πρώτους αντιπάλους τους. Οι Πέρσες που βλέπουν τον χαμό των δικών τους από τους δυο φωνακλάδες μεθυσμένους νευριάζουν κι αρχίζουν να βγαίνουν σωρηδόν από την πόλη.
Οι νεαροί δεν πτοούνται και συνεχίζουν το μακελειό καταμετρώντας τους νεκρούς που αφήνουν πίσω τους, ώστε κατόπιν να ανακηρυχθεί νικητής εκείνος που σκότωσε τους περισσότερους. Οι υπόλοιποι Έλληνες όμως, βλέποντας το πλήθος των Περσών που έβγαινε από την πύλη, έσπευσαν να βοηθήσουν τους δυο απερίσκεπτους συμπολεμιστές τους. Δίχως τάξη και ο καθένας με ό,τι όπλο έβρισκε μπροστά του, συγκρούονται με τους Πέρσες είτε μεμονωμένα είτε κατά ομάδες.
Οι Πέρσες πάνω από τα τείχη βλέποντας ότι προστίθενται κι άλλοι στη σύγκρουση βγαίνουν κι εκείνοι να βοηθήσουν τους συμπολεμιστές τους, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει πραγματική μάχη. Οι αρχαίοι ιστορικοί αναφέρουν ότι εάν εκείνη την ώρα οι Έλληνες είχαν πράξει με τακτική και σύνεση θα κατάφερναν να καταλάβουν την πόλη, αφού όχι μόνο έτρεψαν τους Πέρσες σε φυγή, αλλά έδωσαν σκληρή μάχη μπροστά στην πύλη. Τελικά όσοι Πέρσες βρίσκονταν μέσα στην πόλη, έκλεισαν την πύλη από τον φόβο τους, αφήνοντας τους συμπολεμιστές τους απ’ έξω, τους οποίους και οι Έλληνες σκότωσαν πριν απομακρυνθούν.
Δεν γνωρίζουμε ποια ήταν η τύχη των δυο νεαρών, εάν επέζησαν ή ποιος βγήκε τελικά νικητής από τους δυο, ωστόσο η πράξη τους ήταν τέτοια που μνημονεύτηκε από τους ιστορικούς και πέρασαν στο πάνθεον της ανδραγαθίας. Μ’ έναν αστερίσκο όμως, πάνω από την πράξη τους, αυτόν που υποδεικνύει ότι ήταν μεθυσμένοι…
Φίλες και φίλοι, μείνετε συντονισμένοι στην Κοιλάδα της Γνώσης για περισσότερα άρθρα ιστορικής, λογοτεχνικής και λοιπής φύσης, παρουσιάσεις βιβλίων, συνεντεύξεις και κληρώσεις…